FIAT 600/Zastava 750

We verzamelden in Dieverbrug bij Fa. Autoservice Stolk, waar we warm werden verwelkomt door Gé en Hanneke met Koffie in een plastic bekertje. Al leunend tegen de Fiat in het zonnetje met een plak Indische cake, was de dag goed begonnen. Er stonden al zeker tien 600tjes en dat werden er uiteindelijk zo’n vijftien. We beginnen al wat tussen de oude bekenden te geraken en ons Fiatje voelt zich dan als een goudvis in zijn vertrouwde viskom.

Gé heette ons allen welkom en na zijn uiterst joviale toespraak mochten wij ons stapelen bij de lantaarnpaal, al daar werd de rit begonnen richting Leggeloo, (wat niet in de buurt ligt van Hengelo). Al gauw moesten we parkeren bij de boerderij van Fam. Rosink en werden we binnen in de oude koestal ontvangen met koffie en een krentenwegge. We waren in wat grotere getale dan opgegeven, maar elke goede ondernemer weet daar gauw een mouw aan te passen. En zo zaten we met een 35 man in de oude koestal.

“Wie in het oosten van het land te gast is, wordt vaak onthaald met zo’n langwerpige snede vers brood, rijkelijk gevuld met krenten en rozijnen en besmeerd met roomboter. Het wigvormige brood, waaraan het zijn naam wigge of wegge dankt (weggi is oudsaksisch voor wig), is van oorsprong een geschenk dat de buren brachten bij de geboorte van een kind. In Twente groeide de krentenwegge uit tot een symbool van “noaberschap” (de burenhulp). “Met ’n kromme arm goan”, heette het als men met een versgebakken krentenbrood onder de arm naar de buren ging als reactie op de blijde boodschap. En iedereen deelde er in mee, want zowel de gulle gever als de andere gasten kregen een stuk mee naar huis. Inmiddels evolueerde het geboortebrood tot een feestbrood.” (www.brood.net).

We kregen een diashow, met uitleg van de eigenaresse, te zien. Ze vertelde dat ze in Leggeloo een nieuwe start hadden gemaakt als melkveebedrijf en dat ze als bijverdienste een proeverij was begonnen. Omdat er al veel boeren ijs maakten voor de horeca, hebben ze hun ijsmachine aangepast om er roomadvocaat mee te kunnen maken. Ze vertelde over het voormalige bedrijf in Enschede, de gemeenschap Dwingeloo, het maken van de roomadvocaat en de likeuren.

Na de diashow mochten we vijf verschillende advocaten en drie verschillende likeuren proberen. Naturel, mango, amaretto, boerenjongens en perzik. De likeuren smaakten voor mij naar anijs, bramen en bitter. Onder de naam Rosinkhof bieden zij hun producten, genaamd “Drents Roomkaatje” aan. De producten zijn geheel naar eigen recept gemaakt. Enkele clubleden kochten een voorraad aan streekproducten…

Toen de likeur wat was gezakt stapten we in onze Fiatjes (of is het Fiatten?) en zetten we de toerrit voort. We kwamen langs het Brinkje, zoals besproken van de diashow en we vergaapten ons weer aan het mooie Drentsche landschap. We stopten bij wat uitgebloeide zonnebloemen en Drentse houten hekken. Boeren krijgen subsidie als ze wilde borders aanstrooien en houten hekken (wringhek) van toen plaatsen om het weer de sfeer van natuur en behoud te laten uitademen. (http://www.dehekkerij.nl/) (www.middendrenthe.nl)

Uiteraard hadden we weer veel bekijks en soms werd de 600 voor een 500 uitgenaakt, het kon ons plezier niet drukken en zo belanden we al weer veel te snel in Dwingeloo. Hier werden we losgelaten om een patatje, ijsje of op de kermis te scoren. De botsauto’s hebben we maar links laten liggen, Henk zijn Fiat is twee weken daarvoor als botsauto gebruikt voor het stilstaan bij een zebrapad (van achteren aangereden). De schade aan de Fiat is vastgesteld maar Henk zijn nek geeft nog veel last.

Wij hebben een rondje gewandeld. Kwamen de “siepel” (ui) nog tegen en het beeld van het paard met de “wilde boerendochter” die de siepel veroorzaakte.

”Toen bijna 400 jaar geleden de Sint Nicolaaskerk werd herbouwd, reed elke dag de Juffer van Batinghe voorbij. Zij had een oogje laten vallen op de bouwheer. De bouwheer raakte hierdoor zo van slag dat hij zijn gedachten niet meer bij zijn werk kon houden. De berekeningen en de tekeningen van de nieuwe toren kwamen maar niet af. De Drost van Drenthe sprak de heer van de havezate Batinghe erop aan. Deze sprak hierover met zijn dochter, maar zij wilde niemand anders dan de bouwheer. Er zat niets anders op dan haar op reis te sturen. Op de avond voor ze vertrok reed ze nog een keer om de kerk, toen ze de maan door de bomen zag schijnen zag ze de torenspits voor zich. De juffer zag dat de bouwmeester nog aan het werk was, stapte van haar paard en vertelde wat ze gezien had en hoe mooi het leek. Daarna ging zij op reis. De volgende dag had de bouwmeester zijn ontwerp klaar. De Drost keurde alles goed, ook al leek het in niets op wat in Drenthe gebruikelijk was. Een jaar ging voorbij en de Sint Nicolaaskerk had zijn bekroning. Toen voor de wijding de Juffer terug kwam, zegende de Drost de beide jonge mensen ‘zonder wie er niet zulk een schoon bouwwerk verrezen zou zijn”. (http://wandelweblogtiny.web-log.nl/)

We eindigden bij het veldje met de vijver en de omringende bomen waarvan er enkele zijn geplant bij de geboorte van een troonopvolger van het koningshuis. Dus voor Juliana, Beatrix, Willem-Alexander en Amalia. Ik vertelde dit later aan mijn vader, maar hij (Drenthse oude rot) wist dit niet, terwijl we er vroeger op de rommelmarkten wel kwamen. De bomen verschillen flink in omvang, de boom die staat voor Juliana is erg imposant.

Na wat hangen in het zonnetje zette een deel van de stoet zich weer voort naar Dieverbrug. Hier werd nog wat gekletst en een aantal Fiatjes werden op een trailer geladen. Wij gingen tegen 16:00 richting huis…Op de A28 schreeuwde ik (want er zit geen fatsoenlijk interieur of demping in Henk zijn Fiat), bij ongeveer 140km/h, tegen mijn man: “Hij gaat nog niet in rook op!” Dit had ik beter niet kunnen zeggen want daarna begon ie wat sterk te ruiken en begon de uitlaat witte pluimen uit te spugen. We doken een parkeerplaats op en daar werd het een grote witte wolk, de Fiat werd in waternevelen gehuld en ik zag het somber in. Man lief verbond de draden door van de radiateurfan (waardoor deze weer begon te blazen), gooide water in de radiateur en probeerde daarna te starten. Dat starten ging wel, maar het aanslaan niet…Het water drupte zo weer de uitlaatpijp uit. Gelukkig hebben we tegenwoordig Geen Snoer Meer telefoons en belde ik de buurman (onze beste vriend Jan). Hij was thuis en kwam ons met veel plezier ophalen. Thijs, onze Friese stabij, had hij ook meegenomen in de mini. Thijs is inmiddels al wat gewend om in auto’s te zitten met kabaal en vind het nu niet meer erg om mee te gaan. Hij begroette ons blij en wij waren blij dat we afgesleept werden naar huis, althans ik wel, Henk had er aardig de “P” in (met hoofdletter). Maar nu heeft ie weer een winterproject om zijn Fiat 127 blok met snelle nokkenas eens een keer klaar te maken. Zoals eerder vermeld heeft ie ook nog wat werkzaamheden, maar wellicht sparen we wat en brengen we ‘m toch nog een keer weg om eens een keer goed te laten strak maken en spuiten…

Onze dank gaat uit naar de organisatie en iedereen die ons ‘n leuke dag heeft gegeven. Henk's Fiatje staat op zijn vertrouwde plekje te wachten op betere tijden.

"Onze eerste kennismaking met de Fiat 600 club, in levende lijve althans, was op de ALV bij Fam. Tulp in Sappemeer. Hier konden we niet wegblijven want zij zitten drie straten verderop. We waren als enige met de Fiat 600. We hebben ons verwonderd aan de vele en aparte exemplaren van Fiat maar ook aan een Suzuki en Nissan. Omdat we lid zijn van een aantal clubs moeten we altijd een beetje schipperen omdat velen op dezelfde data iets organiseren. Na koffie met wat lekkers bleken wij de enige nieuwelingen te zijn en stonden we tussen de "die-hards" van de club. Na de vergadering met veel humor meegemaakt te hebben gingen ook wij weer huiswaarts. Ik had beloofd een verslagje te schrijven maar ben er niet aan toe gekomen. Ik wil het nu een beetje goed maken door onze beleving van het jubileum weekend op papier te zetten.

Nadat het huisje gereserveerd was, hadden we tijd genoeg om de Fiat klaar te maken, een mooie stok achter de deur. Echter hoe meer oktober naderde hoe krapper de tijd werd. Drie weken voor "het weekend" op weg naar de APK keuring begaf de koppakking het. De koelfan was niet aangeslagen en de 4e cilinder vertoonde beschadigingen...dat word reviseren....Met spoed een motorblok van een Seat Marbella van de sloop gekocht deze voorzien van een nieuwe koppakking, verse motorolie en koelvloeistof. Het feest kon weer doorgaan. Tweede ronde voor de APK. Afkeur op de remmen, deze werkten niet naar behoren. De DOT5 remvloeistof had de oude remslangen van binnen opgelost. Met spoed nieuwe remslangen bij Martin Willems besteld, deze kwamen de volgende dag al met de post binnen, super snelle service! Na deze gemonteerd te hebben, brak de banjobout af...wel ja dat kon er ook nog wel bij. Deze konden we bij SHS Hydraulics gelukkig direct uit het schap halen. Eindelijk het remsysteem klaar en tijd voor de herkeuring, op vrijdag ochtend 9 oktober. Dit keer wel goedgekeurd maar kon niet afgemeld worden omdat het systeem van de RDW er uit ligt...Dan maar zonder APK naar de meeting. Uiteraard moest Henk de Fiat nog een beetje toonbaar maken, achterbank en bijrijdersstoel monteren. Tijd begon nu wel te dringen...Rond 19:30 gingen we dan op weg, met 2 auto's want je weet maar nooit. We waren nog geen twee straten verder en de Fiat stopte er mee...benzine op...Dus gesleept naar de benzinepomp...Om 20:00 waren we dan eindelijk Groningen uit, weer gestopt langs de snelweg. Onze hond " Thijs" vond het niet leuk op de achterbank in de Fiat, hij werd op de achterbank van de Bluebird gelegd, dit was een stuk rustiger voor zijn oren. Rond 21:00 waren we in Appelscha waar we begroet werden door Aernout die de Fiat al had horen aankomen. (Henk hoorde inmiddels niet veel meer). Na een warm welkom hebben we de auto's uitgeladen en ons weer vervoegd bij het gezelschap wat inmiddels terug was van een wandeling. Na een paar koppen koffie werd de tent gesloten en konden we terug naar het huisje.

Zaterdag 10 oktober, na koffie en cake in het restaurant, zette de stoet zich in beweging voor de toerrit. Het weer zat niet mee, maar het was geweldig om al die kleine "torretjes" zo door het landschap te zien slingeren. Veel mensen stonden voor de ramen te kijken, of zwaaiden langs de weg. De eerste stop was in Gorredijk. Daar kwamen we bekenden tegen van de Suzuki Alto Club. De Fiat miste wat koelvloeistof en dit werd gauw geregeld door onze Alto vrienden. Nadat een aantal mensen wat geshopt hadden, ging de stoet weer verder naar "De Koppenjan", pannenkoekenrestaurant. Daar hebben we onze buikjes rond gegeten. Nu iedereen binnen was kon ik mooi eens kijken naar de rij Fiatjes op de parkeerplaats, 21 stuks. Vervolgens ging de toerrit verder en dit keer eindigden we in het gevang...We mochten parkeren op het binnenplein van het gevangenismuseum in Veenhuizen. Daar kregen we een indrukwekkende rondleiding. Tegenwoordig hoef je als crimineel niet meer bang te zijn dat er allerlei marteltuig op je losgelaten word. Na deze bezienswaardigheden verzamelden we weer op het binnenplein, waar onze Fiatjes bekeken werden door de andere bajesbezoekers. Vervolgens zette de stoet zich vooruit richting Appelscha. Teruggekomen op de camping mochten we ons ontdoen van de benzinelucht en onze feest outfit aantrekken.

De feestavond werd geopend met een toespraak van de voorzitter. De mannen van het eerste uur werden in de spotlight gezet en kregen ieder een spaarpot van een Fiat 600, ("voor de tweede revisie")... Het Italiaansbuffet kon aangevallen worden en vooral het ijsdessert liet zich goed smaken. De band speelde, de drank vloeide, de verhalen kwamen los, wat wil je nog meer bij een feest? Gezelligheid en sfeer in overvloed. Er werd een laatste club-overall per opbod verkocht, deze ging voor 95 euro naar Fam. Tulp. Ondanks dat wij "nieuw" waren binnen deze club waren we gauw opgenomen in deze grote familie en voelden we ons al gauw thuis. Onze avond eindigde rond 24:00 en na een afzakkertje "kropen" we in ons bedje.

Zondag mochten we een beetje uitslapen en na een welkome bak koffie in het restaurant, hield de voorzitter nogmaals een toespraak en werd Aernout bedankt voor al zijn inzet en het organiseren van dit prachtige weekend. Ieder lid kreeg een 600 spaarpot en een jubileumboekje. Aansluitend werd de toertocht naar het herinneringskamp Westerbork in Hooghalen ingezet. Henk en ik hadden afgesproken dat ik met Thijs en de Bluebird naar Westerbork zou rijden om een bakje koffie bij mijn schoonouders te doen. Henk zou de stoet volgen en bij het kamp aangekomen zich afmelden en ook naar Westerbork rijden. Hij kwam echter niet verder dan 100m van de camping. Zijn V-snaar brak en de pret was over. Er werd nog heel aardig aangeboden om van de Fiat " Elmo" een V-snaar te gebruiken, maar aangezien Henk's Fiat geen origineel motorblok meer heeft, ging dit niet passen. We bedankten voor de hulp en haakten de " blauwe smurf" achter de Bluebird. Op weg naar ons bakje koffie in Westerbork. Van daar uit gingen we weer naar huis. Een geslaagd weekend met een kleine tegenslag op het einde. Ik hoorde dat er uiteindelijk 25 auto's (of waren het nu leden) zijn geweest. Een flinke opkomst."

Henk is bezig geweest met het pas krijgen van zijn schijfremmen. Deze komen van een Seat Marbella. Henk is er druk mee bezig geweest om een ankerplaat te maken etc. om het e.e.a. passend te krijgen. Ook heeft hij een "Dunlop" velgenset aangeschaft. Nadat de omgebouwde remschijven met klauwen klaar waren liepen deze net aan in de binnenkant van de velg. (De haakse slijper was gewillig in het metaal van de remklauw, er hoefde maar een ietsje pietsje af). Bij het monteren van het remklauwset kwam Henk erachter dat de stuurkogel niet paste. Er zit verschil in dikte tussen Fiat 600 en Zastava 750, de Zastava maakt gebruik van de fusees van Fiat van voor 1964. Nadat alles gemonteerd zat en de wielen vrij draaiden zag Henk een verschil in de stand van de wielen (te veel positieve wielvlucht). Dit heeft met de uitlijning te maken, welke hij nog af moet stellen.

Nou, hèhè, eindelijk weer tijd voor de Fiat. Henk wilde de achterkant verlagen. De 3 veren die je op onderstaande foto ziet zijn v.l.n.r.: fiat 600 veer, nissan300zx veer, aangepaste 300zx veer.

Henk heeft 2 Nissan 300ZX veren aangepast. Hij heeft er een paar wikkelingen afgeslepen aan boven en onderkant. Tevens de veer verhit en iets gebogen zodat de veer een betere vorm kreeg. Rubberslang (die van de tuinslang wil ook) er om toe en monteren. De veer is ingekort tot een hoogte van 19cm. Lager kan niet i.v.m. functioneren van de schokdempers.

Henk heeft ook de motor weer gedemonteerd. De krukaskeerring aan de achterzijde lekte. Alle keerringen en pakkingen van het blok worden nu vervangen. De carterpan is gereinigd door de vaatwasser (wel een afgedankte, haha, die nu in de garage staat, perfecte oplossing!, nog bedankt hiervoor Peter).

Enige tijd geleden hebben we ook kuipstoeltjes, eindelijk een set, bemachtigd. Na een grondige schoonmaakbeurt, bedankt Roeland, zien ze er weer prachtig uit. Henk weet niet nog niet zeker of hij ze gaat plaatsen...

Waar zal ik (Erica) beginnen...jaren geleden...toen ik in m'n laatste studiejaar van de MTS zat, had een vriend van mij een restauratieproject genaamd Fiat 600 gekocht. Eigenlijk kwam het erop neer dat hij van het technische niet veel kaas had gegeten. En ik in mijn vrije uurtjes daar vaak was. Met de minimale documentatie en geen verstand van dat soort antiekerigheid (gelijkstroomdynamo's?!) hebben we naar beste kunnen weer het nodige op de rit gekregen. De auto werd hemelsblauw gespoten. En toen moest het blok er weer in. En die bleef het maar vooral niet doen. Wat het ook al weer allemaal precies was weet ik niet eens meer wel weet ik dat het een jarenproject is geweest en dat t Fiatje pas sinds 2006 klaar is. Na een jaar hebben wij de fiat overgenomen van hem. Henk heeft altijd een Fiatje gehad en dit was toch wel zijn grote droom. Na een aantal weken erin gereden te hebben...wat bijzonder leuk is, want je gaat spontaan lachen als je in t dingetje zit... :) ging de koppakking stuk. Henk heeft wilde plannen met z'n smurfje die hij liever in Abarth vorm ziet. Dus nu moest toch echt maar eens dat fiat blok uit een 127 met 903cc er in. Inmiddels is hij daar aardig mee op dreef.

Gegevens
Model:	Zastava 750/Fiat 600
Bouwjaar:	1973
Motor:	4cil. 750cc
Specificaties:	- motorblok van een 127 met 903cc. (inmiddels een Seat Marbella, maar de 127 komt er weer in, meer compressie.) - 4 in 1 uitlaat van een 850 sport, gaten aan spruitstukkant van uitlaat groter geslepen. - carburateur vervangen voor een Weber van een 850 sport - elektronische ontsteking. - koppeling van 160mm gemonteerd (standaard koppeling kan vermogen niet aan). - vliegwiel van een 850 gekocht en deze afgedraaid om de koppeling pas te maken. - zelfbouw luchtfilter.